– Фаромӯш макун, ки ақл низ ғунҷоиш (ҳудуд) дорад.
– Агар ақлатро дуруст кор нафармоӣ, пас тамоми вуҷудат аз ту шикоят хоҳад кард.
– Аз занҷири по ва даст, бо марг ҳам бошад, наҷот меёбӣ, аммо аз занҷирҳои ақл ҳеҷ гоҳ.
– Ақл фиреб кунад ҳам, виҷдон фиреб намекунад.
(Лоадрӣ)
– Бисёр мехостам, ки пир нашуда, боақл шавам.
(Бернард Шоу)
– Ақл ки комил шуд, сухан кам мегардад.
(ҳазрати Алӣ(р.а.))
– Қалб назарҳое дорад, ки ақл онро соҳиб нест.
(Паскал)
– Бисёриҳо ба насиҳат гӯш меандозанд, аммо танҳо оқилон аз он фоида мебаранд.
(Рублиюс)
– Оқил ақлашро истифода мебарад. Оқилтар ақлҳои дигаронро истифода мебарад.
(Бернард Шоу)
– Инсон ақлашро истифода набарад ба ҳеҷ чиз муваффақ намегардад.
(Эйнштейн)
– Инсон сарҳади ақли хешро маҷбур накунад, ба ҳеҷ ҷое намерасад.
(Эйнштейн)
– Ақли инсон барои он ато шудааст, ки аз дардҳо наҷот ёбад.
(Толстой)
– Ақлу руҳ аз китоб чӣ қадар таъсир гирад, инсон ҳамон қадар ғанӣ мегардад.
(Ҳенри Миллер)
– Ақл низ ба мисли замин аст, эҳтиёҷ ба коштану нигоҳбун дорад.
(Ситсерон)
– Шахсе, ки ақл надорад, хурсанд низ намегардад.
(Шопенҳаур)
– Нуқсони ақл ду навъ аст. Яке девонагӣ, дигаре ҷоҳилӣ.
(Афлотун)
– Ақл бозичаи дилу эҳсос аст.
(Ла Рочефоколд)
– Агар ақл омода набошад, чашм чизеро намебинад.
(Эмилие Серге)
– Ақл роҳбари вуҷуд аст.
(Алфред де Вигнҷ)
– Беақл хурсандиро дар дурӣ мебинад, боақл бошад, дар зери пояш мебинад.
(Ҷеймс Опҷейм)
– Зебоии ақл дар забон аст, зебоии забон дар сухан аст, зебоии шахс дар чеҳра аст, зебоии чеҳра дар чашм аст.
(Юсуф Ҳас)
– Ақлу илм се душман дорад: бадӣ, нодонӣ ва танбалӣ.
(Ҳекел)
– Се нишонаи боақлӣ: фикри хуб, сухани хуб, амали хуб кардан.
(Демокрит)
– Барои хизмат дар ақли хеш ҷасур бош.
(Кант)
– Ҳама вақт дунболи роҳи ақл рафта наметавонем.
(Ла Рочефоколд)
-Ақл ҳамавақт бозичаи қалб аст.
(Ла Рочефоколд)
-Ақл нақши қалбро дароз давом дода наметавонад.
(Ла Рочефоколд)
-Роҳе, ки бояд ба ақл барад, бояд аз қалб оғоз ёбад.
(Шиллер)
-Ақли ҳама ба мисли рӯяш гуногун аст.
(Лок)
-Афсӯс, ақл он вақт мукаммал мегардад, ки умри вуҷуд рӯ ба нестӣ мениҳад.
(Аҳмад Ҳошим)
-Дар дунё ягон ақл бе бидуни ақли дигар ба миён намеёбад.
(Монтен)
-Қалам забони ақл аст.
(Сервантес)
-Ба шуҳрат ва симои шахс нигоҳ макун. Фирефтаи намоз ва ниёзи шахс магардед. Танҳо бар ақл ва дурустии шахс назар кун.
(ҳазрати Умар (р.а.))
-Сарвати бузург ақл аст.
(ҳазрати Алӣ (р.а.))
-Ақл сарвати бузург аст.
-Ақл сармояи ҷавонмард аст.
-Ақл дар қалб гирифтаатро фаромӯш накардан аст.
(ҳазрати Ҳасан (р.а.))
– Ҳама аз тақсимоти ақл розӣ ҳастанд. (Монтен)
– Далели он, ки дар ақлам ягон нуқсоне намебинам, ин ба худ қимат надодан аст.
(Монтен)
– Дар он ҷое, ки муҳаббат набошад, ақл ҳам нест.
– Ақл ҳазорон чашм дораду қалб як чашм. (Бордилон)
– Агар ба ақлашон суол мекарданд, намедидаашонро бовар мекарданд.
– Ақл барои дидан муҳтоҷи чашм нест.
– Дар дунё ягон роҳ ба мисли роҳи байни қалбу ақл дуру дароз нест.
– Ақл чӣ қадар пеш равад ҳам, аз қалб пеш гузашта наметавонад. (Волтер)
– Ақлу қалбатро дар роҳи дуруст бимон, ғами пойҳоятро махӯр.
– Китоб давои ақл аст. (Овидиюс)
– Ақлатро ба куллӣ истифода набарӣ, тамоми аъзои бадан бар ту вубол аст. (Аҳмад Хулусӣ)
– Исботи ақл танҳоиро дӯст доштан аст. (Ҷунайди Бағдодӣ)
– Ақл омода набошад, чашм намебинад. (Эмилие Серге)
– Фаромӯш макун, ки ақл ҳам ҳаҷм дорад.
– Ду чиз ақлу тадбирро ботил мекунад, яке саросема шудан ва дигаре чизи нашуданӣ хостан. (ҳазрати Алӣ (р.а.))
– Ақл ба камол расад, суханҳои бемағз завол меёбанд. (ҳазрати Алӣ (р.а.))
– Фикрҳои хомро ақл мепазонад.
-Ба шахсе, ки аз рӯйи ақлаш амал мекунад, бахт ёрманд аст. (Эуриппидес)
-Кист, ки худро беақл шуморад? (Монтен)
-Дар рӯйи дунё ду қувва вуҷуд дорад, яке ақлу дигаре шамшер. Ақл аксар шамшерро буридааст. (Афлотун)
– Ақл фикрҳои хомро мепазонад.
– Пеш-пеши аз худат бузург роҳ марав! (Акшамсиддин)
– Бо илми дигарон соҳиби илм мешавем, аммо бо ақли худ оқил мешавем. (Монтен)
Манбаъ: Хазинаи Маърифат
