– Имрӯз талабаи дирӯз аст. (Сирус)
– Мегуйӣ, ки пагоҳ дигар одам мешавам, пас чаро аз ҳамин рӯз оғоз намекунӣ. (Эпиктетос)
– Ба ман магӯ, ки пагоҳ хуб мешавад, зеро имрӯз пагоҳи дирӯз аст.
– Инсон дар даруни замон не, замон дар даруни инсон зиндагӣ мекунад. (Бергсон)
– Ғамгинтарин шахс касест, ки замонҳои аз даст додаашро медонад. (Данте)
– Гуле, ки бевақт мешукуфад, зуд хазон мешавад. (зарбулмасали туркӣ)
– Се рӯз барвақт хестан, баробари як рӯзро ба даст овардан аст.
– Вақти холӣ нест, вақти ба холигӣ гузашта ҳаст.
– Вақт фурсатест ғанимат. Шахси оқил саломатӣ ва вақташро ғанимат донад ва умрашро ба корҳои беҳуда сарф накунад. (Аҳмад ал- Хазнавӣ)
– Нақшакорӣ вақт мегирад, аммо вақт ҳам ба даст меорад.
– Вақти холӣ нест, вақти холирафта ҳаст. (Тагор)
– Вақт дер намемонад, одамон дер мекунанд.
– Ту вақтро не, ақрабаки соатро ақиб карда метавонӣ.
– Сарфи вақт сарфи умр аст.
– Вақт умр аст, онро маҳв масозед.
– Имрӯз кумак кун, то фардо кумакат кунанд.
– Шахсе, ки софии замони кӯдакияшро аз даст надода бошад, ӯро шахси бузург меноманд. (Менсиюз)
– Ягона чизе, ки тавлид намекунад, вақт аст. (А.Скот)
– Фикри онро кун, ки имрӯз дубора тавлид намешавад. (Данте)
– Вақт сармояи инсон аст. Вақт ба мисли замини киштзор аст. Чӣ қадар хуб истифода бурда шавад, ҳамон қадар ҳосилғундорӣ карда мешавад. (ҳазрати Алӣ(р.а.))
– Замону забонатро эҳтиёт кун, зеро ин ҳар ду арзишманд аст.
– Шахси серкор вақти гиря кардан надорад. (Лорд Бирон)
– Об боло шавад, моҳиҳо мӯрҳоро мехӯранд, аз онҳо агар об кам шавад мӯрҳо моҳиҳоро мехӯранд. Касе боло ва ё паст будани худро собит набинад, зеро кӣ киро мехурад аз ҷараёни об вобастагӣ дорад. (зарбулмасали африқоӣ)
– Чунон вақтҳое гузаштааст, ки агар якто истифода шавад ҳикоят кунӣ, зебогияш меравад. (Ҷорҷ Сенд)
Манбаъ: Хазинаи Маърифат
