Бадбахт. Бадӣ. Хазинаи маърифат
Бадбахт кист?
– Бадбахт нафарест, ки аз изтироби дигарои шод мебошад.
Бадӣ
– Бадтарин одам онест, ки хубиро бо бадӣ бармегардонад. Хубтарин одам онест, ки бадиро бо хубӣ бармегардонад.
(ҳазрати Алӣ (р.а.)
– Нафари бад аз нафаре, ки ба бадӣ дучор шудаасг, бетолеътар аст.
– Шахсе, ки бадӣ мекунад, бадтарашро мебинад. Барои мисол: занбур нешашро ба инсон мехалонад ва ба инсон дард медиҳад, аммо баъдтар мемирад.
– Ҳар касе, ки бадӣ ва зулме мекунад, пас бар худаш кардааст. Аллоҳ Таъоло фармудааст: «Ҳар кас, ки коре шоиста кунад, ба фоидаи худи ӯст ва ҳар кӣ бад кунад, ба зиёни ӯст ва Парвардигори ту ба бандагон зулм равон намедорад».
– Бадӣ, ки карди битарс. Зеро бадии кардаат чун тухм аст. Аллоҳ (ҷ.ҷ) онро ҳам бузург мекунад ва бар муқобилат мебарорад.
– Аз бади дур шудан, аз кушиши хуби кардан волотар аст.
(ҳазрати Алӣ (р.а.))
– Инсон бо андозаи фаромӯш кардани ҳисобу китоби амалҳояш бадӣ мекунад.
(Алӣ Суад)
– Бадие, ки аз дӯстдоштаҳоямон меояд ба андозаи хубие, ки аз дӯстнадоштаҳоямон меояд, дарднок аст.
(Ҷемил Сена Онгун)
– Худо (ҷ.ҷ.) туро аз бадии худат нигоҳ дорад.
(Абу Ҳасан Башунҷӣ)
– Ягона шарти ба даст овардани зафар аз ҷониби нафарони бад, ҳеҷ кор накардани одамони хуб мебошанд.
(Эдмунд Бурк)
– Мо бадиҳоеро, ки бар мо кардаанд ва бадиҳоеро, ки мо бар онҳо кардаем, дар як тарозу намесанҷем!
(Эзоп)
– Ҳар як дурӯғ аз ғурур тавдид меёбад.
(Ғерсия Лорка)
– Инсон бадӣ карданро аз қувваи орзуҳо дида, аз заиф будани виҷдон мекунад.
(Стуарт Милл)
– Бадӣ ба осони медарояд, аммо ба душвори мебарояд.
(Мадам Де Мейнтенонд)
– Ғайри худатон, касе ба шумо бадӣ намекунад.
(Маҳатма Гандӣ)
– Ҳама қабул доранд, ки инсоният ба бадӣ рафта истодааст, аммо касе ба бадӣ рафтани худро қабул надорад.
(Толстой)
– Кори дурустро анҷом надодан, амали бузургтарин аз бадиҳост.
(Суқрот)
– Аз ҳама зиёд аз бадиҳое, ки бар худ мекунӣ, битарс.
(Песталлозӣ)
