Подшоҳеро шунидам, ки ба куштани асире ишорат кард. Асири бечора дар ҳолати ноумедӣ подшоҳро дашном додан гирифт ва сақат (бад) гуфтан. Гуфтанд: «Ҳар кӣ даст аз ҷон бишӯяд (аз ҷони худ умедашро канад), ҳар чӣ дар дил дорад, бигӯяд».
Байт
Вақти зарурат намонад гурез,
Даст бигирад сари шамшери тез.
Подшоҳ пурсид, ки:
-Чӣ мегуяд?
Яке аз вазирони некмазҳар (покдил) гуфт:
-Эй, худованд, мегӯяд: «Касоне, ки хашми худро фурӯ менишонанд, гуноҳи касонро мебахшанд».
Подшоҳ (ба ҳоли ӯ) раҳм кард ва аз хуни ӯ гузашт.
Вазири дигар, ки зидди ӯ буд, гуфт:
-Абнои ҷинси моро нашояд (ба тоифаи мо – вазирон раво нест) дар ҳузури подшоҳон ҷуз ба ростӣ сухан гуфтан. Ин подшоҳро дашном дод ва носазо гуфт.
Подшоҳ рӯй аз ин сухан дарҳам кашид ва гуфт:
-Маро дуруғ писандидатар омад аз ин рост, ки ту гуфтӣ. Мақсади он дар маслиҳате буд ва бинои (асоси) ин бар хубсе (бадӣ ва палидӣ). Ҳукамо гуфтаанд: «Дурӯғи маслиҳатомез беҳ аз рости фитнаангез».
Дуруги маслихатомез бех аз рости фитнаангез
