БАД
– Аз тухми бад меваи хуб ҳосил намешавад.
– Аз нишастан бо бадон, танҳо нишастан беҳтар аст.
– Барои роҳи бадро надонистан бо гунаҳкорон суҳбат макун. (ҳазрати Умар (р.а.))
БАДБАХТӢ
– Панҷ чиз нишонаи бадбахтист: сахтии қалб; беашкии чашм; беҳаёӣ; муҳаббати дунё; барои дунё андеша кардан. (Молик бин Динор)
– Се аломати шахсе, ки бадбахт гаштааст:
- Соҳиби илм гаштаасту аз амал маҳрум мондааст.
- Амал дораду аз ихлос маҳрум мондааст.
- Ноили суҳбат бо дӯстони Аллоҳ Таъоло (ҷ.ҷ.) гаштааст, аммо аз ҳурмати эшон маҳрум гаштааст.
(Муҳаммад бин Фадл Балхӣ)
БАДӢ
– Аз ҳамаи бадиҳо гурехтан нигоҳ доштани забон аст. (ҳазрати Алӣ (р.а.)
– Ин ду чизро: некиҳои кардаатро ва бадиҳои дидаатро фаромӯш кун. (Луқмони Ҳаким)
– Бадӣ аз ҷоҳилӣ меояд. (Алберт Камус)
– Аз бадӣ дурӣ ҷустан, аз некӣ кардан боло аст. (ҳазрати Алӣ (р.а.))
– Сардори бисёри бадиҳо дӯстдории пул аст.
– Шахсе, ки ҳаё дорад, бадӣ намекунад.
– Шахсе, ки бадиро намедонад, дар қапқони он меафтад. (ҳазрати Умар (р.а.))
– Саросемагӣ дар ҳама кор бад аст, ба ҷуз бадиро даф кардан. (ҳазрати Алӣ (р.а.))
– Роҳи аз ҳама бадиҳо дур истодан, забонро нигоҳ доштан аст. (ҳазрати Алӣ (р.а.))
– Ба лой, ки санг партофтӣ, ба рӯят лой пош мехӯрад.
Манбаъ: Хазинаи Маърифат
